Meer dan 38.000 bezoekers hebben het barre weer getrotseerd om de tiende editie van het Gent Jazz festival te bezoeken. Ook op de laatste avond was er weer behoorlijk wat volk komen opdagen. Was de tent in het begin nog wat leeg –om het eens eufemistisch uit te drukken– toen Trixie Whitley met Daniel Lanois op het podium stond was er weer een aangenaam drukke sfeer.

Jammer dat er zo weinig luisteraars waren voor wat eigenlijk een van de betere optredens van het festival was, het BackBack trio liet het alvast niet aan hun hart komen. Ze zetten een stevige set neer, gebaseerd op de stevige riffs van Filip Wauters en de jachtige drum van Giovanni Barcella. Het publiek vergaapte zich graag aan de baritonsax van Marc De Maeseneer die voor een groot stuk voor de klankkleur van de groep zorgt.

Inderdaad, Red Snapper speelde een aangename ‘best of’ en Skye Edwards van Morcheeba zweefde bekoorlijk over het podium, maar toegegeven, het grootste deel van het publiek zat te wachten op Black Dub. Vorig jaar kwam het slotconcert van Gent Jazz op de frêle schouders van Trixie Whitley terecht, toen Daniel Lanois na een zware motorongeval de opnames en de tournee van Black Dub moest annuleren. Dat leverde niettemin een enorm beklijvend concert op, en Gent was helemaal klaar om Trixie opnieuw op het podium te ontvangen. De symbiose tussen de muzikanten was bij momenten bijna tastbaar. Trixie mocht dan nog steeds wat verlegen en onzeker op dat podium staan, de emotionaliteit en kracht waarmee ze de nummers bracht, liet daar niets van merken. Een van de hoogtepunten was ongetwijfeld een hartverscheurend Surely, maar ook I Believe in You en Silverado waren verbluffend.

Gent Jazz heeft de regen doorstaan, het is tijd om centrumwaarts in Gent verder te gaan Feesten. Laat u vooral niet afschrikken door het weer: nie pleuje!

“It’s starting to resemble Glastonbury”, verwees een sympathieke Engelse reporter gisteren naar het muziekfestival waarvan de campings door het weer traditioneel blank worden gezet. Wij trokken evenwel onze stoute lieslaarzen aan en gingen ons vergapen aan de feeërieke verschijningen op het podium. Nouvelle Vague beet de spits af voor een uitgeregend maar dankbaar publiek. Wij herinnerden ons de meisjes ‘met een hoek af’ nog van hun vorige passage op het festival (in 2005 was dat ), en wie toen reeds onder de indruk was van het gebeuren werd ook gisteren op zijn wenken bediend. De formule blijft hetzelfde: de groep brengt uitstekende herinterpretaties van ultrabekende nummers uit de jaren 80, zoals Master and servant, Just can’t get enough, Too Drunk to fuck en het überijle Love will tear us apart. Ze kregen de tent moeitloos op de knieën (en aan het dansen) –geen geringe prestatie gezien het huidige winterklimaat.

Raphael Saadiq gilde net zo hard als zijn fans, en speelde met een vaart als een losgeslagen hogesnelheidstrein. De herkenbaarheid van Saadiqs nummers zorgen mee voor zijn aanzienlijke populariteit, en de gedecideerdheid waarmee hij zich door zijn set bewoog liet geen ruimte voor twijfelaars. Na de initiële verrassing ging het publiek dan ook graag mee, tot en met het bisnummer, Let the sun shine.

Gotan Project bracht het feestje pas echt op gang. Tango op speed, hoorden wij verklaren, en doorheen de tent zagen wij overal kleine dansgroepjes ontstaan. De groep bracht een heel charmismatische en volledige set, die tot in de puntjes verzorgd was. Op de achtergrond werd bewegend behangpapier geprojecteerd, op de voorgrond werd een aanstekelijke live muziekshow opgevoerd. Naast de voor de hand liggende tango was er ook plaats voor tekstflarden en zelfs digitale rappers (Mi confesion). Het publiek kreeg er niet genoeg van, en na de bisnummers werden ze voor hun onaflatend enthousiasme beloond met nóg een extra nummer.

Onaflatend was helaas ook de regen toen we huiswaarts keerden, maar –met dank aan Gotan– slaagden we er deze keer probleemloos in om tussen de druppels door te dansen.

Er was precies wat volk, gisteren op het festivalterrein. Gelukkig hadden we onze oversized schoenlepel van thuis meegebracht, anders was er sommige plaatsen geen doorkomen aan geweest. Agnes Obel –volgens de presentator uit te spreken als Nobel, maar dan zonder de ‘n’– had zelfs de goedheid het begin van haar concert een kwartiertje uit te stellen zodat het grootste deel van het geduldig aanschuivende publiek toch niets zou moeten missen. Veel instrumentatie had ze niet nodig, Agnes Obel, een paar goedgerichte uithalen met de strijkstok door celliste Anne Ostsee en wat pianoklanken volstonden als begeleiding voor haar stem. Ze was verkouden, verontschuldigde ze zich, maar behalve bij een paar heel erg hoge noten, viel daar niet veel van te merken. Obel had eerder al een weinig Belgische zalen uitverkocht, en ook behoorlijk wat platen over de toonbank weten gaan. Na het concert kreeg ze overigens zelf een gouden versie van haar debuut Philharmonics in handen gestopt.

Absynthe Minded speelde een thuismatch voor de zich op de Feesten voorbereidende massa. De gillende meisjes helemaal vooraan misten enkel nog het onvindbare demo-album, schreeuwden ze Bert Ostyn toe, en even dachten we dat hij voorwaar een exemplaar uit zijn achterzak tevoorschijn ging toveren. Alle registers werden opgetrokken, zowel bij het publiek als bij de band. De singles werden als thuiskomende helden ontvangen, het publiek sprong en danste rond de intiem belichte set.

Gisteren was trouwens de eerste dag dat er echt van het licht gebruik werd gemaakt. Na Absynthe Minded was de duisternis goed gevallen, waardoor Angus & Julia Stone zich in een totaal verduisterde tent bijna stiekem konden opstellen. De lichtshow die ze vervolgens ten beste gaven, mocht dan voor de fotografen niet ideaal zijn, het was zichtbaar (hebt u hem) genieten voor de rest van het publiek. Drie woorden Nederlands –”Hoe is het?”– volstonden om de tent naar de hand te zetten, de muziek zorgde voor de rest. Heel erg dicht speelden broer en zus Stone niet bij elkaar; de afstand benadrukte nog wat hun complementaire stijl. Ze waren onder de indruk van het Gent Jazz-publiek, zo lieten ze uitschijnen, en het klonk alsof die liefde wederzijds was.

Buiten de tent werden de tuinstoeltjes steeds dichterbij geschoven, om toch maar alles op het grote scherm te kunnen volgen. Wie geen stoeltje meer kon bemachtigen ging gewoon op de grond voor het scherm zitten, en eventjes leek het gisteren dan toch nog te zomeren in Gent.

Hij valt in twee woorden te omschrijven, de festivaldag van 14 juli: regen en applaus. Het is waar, wie enkel op het weer afging kwam gisteren terecht in een herfst die stilaan naar de winter begon te neigen. De moedige festivalgangers die gisteren van bij het begin van de dag in groten getale opdaagden, hadden zich voorzien van fleece of impermeabel of toch op zijn minst een grote paraplu waarmee niet alleen het hoofd kon worden beschermd tegen de genadeloos neerdruipende regen, maar waarmee tevens de kostbare –want schaarse– zitjes konden worden behouden tijdens de pauzes tussen de concerten.

Appetizer –dat is de omschrijving van presentator Wilfried Haesen– was gitarist Philip Catherine die, bijgestaan door Karel Boehlee (piano), Philippe Aerts (bas), Martijn Vink (drums), Cole Porter interpreteerde voor een gretig luisterende tent. Toen reeds was het applaus aanhoudend en de regen onaflatend, en Catherine had duidelijk een goede vibe mee. Van gulle solo’s tot humoristische bindteksten –een mens heeft soms maar een paar woorden nodig om te kunnen lachen– het ging de muzikanten allemaal vlotjes af. En er was zelfs tijd voor een bisnummer: het passende Every Time We Say Goodbye.

De tent ging helemaal op zijn kop staan voor het Jef Neve Trio –stuk voor stuk niet alleen goede, maar ook nog eens charismatische muzikanten. Het applaus was niet meer uit de tent weg te denken; zelfs de regen moest het onderspit delven. We durven bovendien te beweren dat Ruben Samama het (tot nog toe) luidste en meest langdurige applaus in ontvangst mocht nemen van Gent Jazz 2011. Jef Neve (piano), Ruben Samama (bas), en Teun Verbruggen (drum) zijn ondertussen zo sterk op elkaar ingespeeld dat wij vermoeden dat sommige fans ze als drievuldigheid beschouwen. Ook hier kreegen de luisteraars een bisnummer.

Ze moesten dan ook van goeden huize komen, de mensen die na deze twee ‘openers’ de dag mochten besluiten. Sing the Truth had iets goed te maken sinds hun vorige passage op het festival. Met de bezetting zat het alvast snor (Geri Allen op piano!) en ze hebben in elk geval lang genoeg gespeeld –wij zagen de wijzer van ons gefosforiseerd polshorloge steeds dichter naar één kruipen. Angelique Kidjo (die een taart kreeg voor haar verjaardag), Dianne Reeves en Lizz Wright hielden de zaal moeiteloos in ban, al werd het voor sommigen soms iets té laat. Sommige mensen moeten morgen wérken, knipoogde iemand.

Voor de mensen die ook Jong Jazz Talent Gent meepikken, was het thema –had u het nog niet herkend aan de headliner op de affiche– overduidelijk: fusion. Jong talent Marcelo Moncada mocht dan wel niet opdagen met zijn aangekondigde groep, in duo met drummer Jacob Warmenbol en voorzien van de nodige elektronica, gaf hij een flinke voorzet aan het festivalthema. Het etnische of folky deel werd nog wat verder doorgejazzed in het Rêve d’Eléphant Orchestra, een prettig gestoorde bende ongeregeld waar Michel Debrulle de plak lijkt te zwaaien (of het op zijn minst op zich neemt om als spreekbuis te fungeren).

Met het Terence Blanchard Quintet begon het echt goed te lopen. De trompettist bracht de Cubaanse pianist Fabian Almazan mee, die bovenop zijn piano ook een keyboard had verankerd. Een geslaagde match voor de vaak elektronisch bijgestuurde trompet van Blanchard. Naast eigen werk herinterpreteerde de groep ook standards, en ze brachten onder meer een ingenieus uitgesponnen versie van Autumn Leaves. Het was jong maar zeer competent volk dat Blanchard mee op het podium had gebracht, dat ondertussen al sterk geëvolueerd is onder het mentorschap van de trompettist.

Even dachten we dat Bill Evans, in groen t-shirt en met purperen hoofdband, zich had opgemaakt voor een tennismatch, maar de virtuoze ex-Miles Davis saxofonist vuurde keiharde solo’s op het publiek af. Soulbop, van Randy Brecker & Bill Evans feat. Medeski, Martin & Wood bracht hedendaagse fusion. Het duo Brecker en Evans werd onderbroken en aangepord door het powertrio Medeski, Martin & Wood dat voor een hechte symbiose zorgde in deze set. Vooral John Medeski hield het vuur aan de lont, en aarzelde niet om van achter het orgel te stappen om met zijn melodica mee op het podium te gaan boppen.

Fusion is –afhankelijk van uw woordenboek– een smeltkroes van muzikale stijlen, de meest voor de hand liggende in ons geval is dan jazzrock. Sleep daar nog wat funk bij en space-agetoestanden en wie dat flink dooreen schudt komt mogelijks uit bij Return to Forever IV, de –jawel– vierde incarnatie van de groep rond pianist Chick Corea en bassist Stanley Clarke. De muzikanten hadden er duidelijk zin in, en waren vastberaden van hun optreden het orgelpunt van het fusionfeest maken. De groep speelde stevig door tot half één, en mocht een staande ovatie in ontvangst nemen. De ganse tent bleef staan tijdens het bisnummer, en dat was niet omdat ze achteraf dringend naar huis moesten.