Mariza (zang), Angelo Freire (Portugese guitaar), Diogo Clemente (guitaar), José Marino de Freitas (bas), Vicky Marques (drums), Simon Wadsworth (trompet & piano)

Elk festival ontwikkelt over de jaren heen wel een speciale band met bepaalde artiesten. Voor het Gent Jazz Festival is Mariza ongetwijfeld een van die artiesten die in het verleden aantraden waarmee het klikt. Wie er bij was op een van haar vorige passages in Gent weet ongetwijfeld waarom.

Toen Amalia Rodrigues op 6 oktober 1999 overleed, dachten velen dat met het heengaan van de Koningin van de Fado ook het genre ten dode opgeschreven was. Maar zoals wel vaker het geval is bij een overlijden, werd  haar oeuvre op de radio grijsgedraaid en herleefde de Fado-muziek.

Zeer luie mensen omschrijven Fado als Portugese Blues. In cliché’s schuilt altijd een grond van waarheid: de weemoedige muziek heeft zijn roots in de Afrikaanse muziek. Op één van de  tribute avonden voor Amalia verscheen er een relatief  jonge zangeres die zich als Mariza liet aanspreken. Ze blies haar collega’s  omver en het duurde niet lang alvorens ze het kroontje van 'Rainha do Fado' aangeboden kreeg.

Mariza dos Reis Nunes is afkomstig uit een overzeese voormalige kolonie (Mozambique).  Ze combineert de invloeden van haar vader (Portugal) en moeder (Mozambique) en ze kan als geen ander de saudade (het onbestemd verlangen naar iets dat er ooit was) vertolken. Op haar eerste twee platen Fado em Mim en Fado Curvo  bleef ze de traditie trouw en wist ze tot ver buiten de Portugese grenzen een zeer gevoelige snaar te raken.

'Fado draait om soul, emoties, belangrijke dingen in het leven. Fado kun je niet zingen zonder hem te voelen.'