Ão doet misschien een belletje rinkelen; het jonge kwartet stond vorig jaar ook al te blinken op de affiche van Gent Jazz. Sinds die - behoorlijk memorabele - passage is er echter veel gebeurd. Zo bracht het viertal vorig jaar in oktober hun debuutplaat 'Ao Mar’ uit op het Belgische Mayway Records. Op dat album - deels opgenomen in België, deels in Portugal - diept de band zijn unieke mix van indie, flamenco, fado en subtiele elektronica verder uit. De titel - te vertalen als 'naar de zee’ - daagt het natuurlijk uit, maar net als de zee is hun muziek even tijdloos, uitgestrekt en ruig als geruststellend, kalmerend en helend. Frontvrouw Brenda Corijn zingt over vrouw zijn, het verlangen naar zowel afstand als nabijheid en natuurlijk saudade, het onvertaalbare woord wat een mix van melancholie, nostalgie en verlangen in zich houdt. Het is eb en vloed.


De pers was toch vooral overvloedig met sterren en positieve commentaren. Volgens Humo leverde het viertal een "straffe mix van saudade en folktronica in twaalf voldragen tracks waarbij je de helft van de tijd niet weet of je moet snikken of heupwiegen” - goed voor 4,5 sterren - terwijl Knack de groep looft voor hun oor voor detail, technische reikwijdte en passie. "Ão vaart een mooie toekomst tegemoet,” besluiten zij in hun viersterrenrecensie. Over hun recente passage in AB schreef die laatste nog; "je moest al van graniet zijn om onbewogen te blijven bij de even dromerige als bezwerende stem van Brenda Corijn.” En dan hebben we het nog niet eens gehad over het gitaarspel van Siebe Chau, de subtiele ambient van Jolan Decaestecker of de perfecte aanwezigheid van percussionist Bert Peyffers. Je moet het ijzer smeden wanneer het heet is en wel, Ão staat in lichterlaaie.